Już nie nastolatka, stety albo niestety

Kolejna dekada przekroczona, może nowy rozdział?!

"Dwadzieścia lat minęło jak jeden dzień, 

już bliżej jest niż dalej, o tym wiesz.

Dwadzieścia lat minęło, odeszło w cień, 

i nigdy już nie wróci, rób, co chcesz!"

Taki mały klasyk z niewielką zmianą, przepraszam Panie Andrzeju 😊

Jeśli wstęp czytałeś śpiewając to spokojnie wcale Ci się nie dziwie i wcale nie jesteś ani trochę nienormalny. 

A teraz do rzeczy. Dwadzieścia lat, niby nie starość, niby nie koniec świata, ale coś innego niż dotychczas. Już nie -naście tylko -eścia! Czas podejmowania niby bardziej dorosłych decyzji. Patrzenie na świat trochę z innej perspektywy. Jako osoba pełnoletnia wcale o tym nie myślałam, a dwa lata później, czyli teraz mam wrażenie że przekręciłam się przynajmniej o jakieś 90 stopni i nie mam zielonego pojęcia skąd takie odczucie. Kalkulacja rozpoczęta jak nigdy wcześniej. Przyznaje się że wcześniej aż tak dosadnie tego nie robiłam jak teraz. Dobre i złe decyzje, gorsze i lepsze postępowanie. Ohhhh... czuje się troszkę jak w kalejdoskopie. Widzę wszystkie kolor tęczy, szkoda tylko że nie ze szczęścia.

Nie chcę wam truć, że jestem stara czy coś bo teoretycznie zaczynam tą nową młodość. Ale tęsknię za beztroskim życiem dzieciaka jakim kiedyś byłam. Pamiętacie te wszystkie zabawy i gry, aż chce się cofnąć w czasie. Najpierw dążymy ku dorosłości, a później tęsknimy za dzieciństwem. Chyba większość to przeżywa, ale taka kolej rzeczy żeby samemu to doświadczyć. Wspomnienia zostają i trzeba je pielęgnować.


Podstawowe pytanie, które trzeba sobie kiedyś zadać:

Czy czuję się dorosła?
Szczerze?! W końcu o to tu chodzi. Wcale, a wcale nie czuje się dorosła. Czuje się jak taki mały szczylek troszkę. Postawiona przed decyzjami jakie musiałam dokonać nigdy nie czułam się pewna. Niektóre sprawy mnie przerastają i mam wrażenie, że do wielu jeszcze muszę dorosnąć, ale chyba na tym to polega że to przychodzi z czasem i z wiekiem. W końcu do niektórych spraw, rzeczy, decyzji dorastamy całe życie. Aktualnie stwierdzam, że po mimo mojego wieku NIE CZUJE się dorosła. Z resztą wiele osób starszych traktuje mnie jak małoletnią, która już niestety nie jestem. Zdecydowanie muszę jeszcze dorosnąć do tego pytania i odpowiedzieć na nie jeszcze raz. Ale chcę udowodnić że po mimo tego że jeszcze tego nie czuję jestem przy końcówce i nie wiele mnie dzieli do przekroczenia poprzeczki.

Tak przy okazji nie traktujcie innych z góry ze względu na wiek czy inne rzeczy. Nikt nie jest sobie równy, ale potrzeba zrozumienia i empatii na tym świecie.

Pozdrawiam was serdecznie,

MERCI 💖